W 1925 Towarzystwo weszło (w postaci sekcji narodowej) do równolegle powołanego Międzynarodowego Związku Postępu Społecznego z siedzibą w Bazylei. W okresie międzywojennym reprezentował tam Polskę ks. prof. Aleksander Wóycicki. W tym czasie w Towarzystwie silnie zaznaczony był pluralizm aksjologiczny członków. Pierwszym prezesem został na krótko prof. Stefan Dziewulski. W 1926 zastąpił go Gustaw Simon, który pozostawał na stanowisku do 1939. Siedziba mieściła się w Warszawie (ul. Jasna 19, potem, od lata 1930 – ul. Szpitalna 4/18, a w końcu ul. Wilcza 1).
Towarzystwo prowadziło działalność popularyzatorską (wykłady, odczyty) i wydawało pismo Wiadomości Społeczne (czternaście numerów po szesnaście stron w latach 1930-1931). Redaktorem była dr Melania Bornstein-Łychowska. W 1931 zorganizowano Wystawę Pracy Chałupniczej w Instytucie Spraw Społecznych na ul. Leszno 13. W roku tym przygotowano raport o chałupnictwie w Polsce. Od 1932 wprowadzono trwające kwadrans pogadanki w Polskim Radio (comiesięczne). Wydano też łącznie 12 tytułów publikacji naukowych i popularyzatorskich.