Powstały karabin był tańszy i prostszy w produkcji od pierwowzoru.
Karabin został oficjalnie przyjęty na uzbrojenie 11 sierpnia 1871 r. Jednak już w następnej dekadzie rosnąca popularność karabinów powtarzalnych uwidoczniła ich wyższość nad konstrukcjami jednostrzałowymi. Z tego powodu zaczęto poszukiwać rozwiązań, umożliwiających przystosowanie posiadanych egzemplarzy do zasilania z magazynków.
Marynarka wojenna dla potrzeb piechoty morskiej przyjęła w 1882 r. projekt autorstwa kapitana Giovanniego Bertoldo, wykorzystujący 8-nabojowy magazynek lufowy. Karabin ten określany był jako Vetterli-Bertoldo Mod. 1870/82.
Armia lądowa wybrała z kolei projekt kapitana Giuseppe Vitali, wykorzystujący 4-nabojowy magazynek pudełkowy. Karabin ten określany był jako Vetterli-Vitali Mod. 1870/87. Wg tego projektu przebudowano ok. 400 tys. egzemplarzy Mod. 1870. W 1915 r. w czasie I wojny światowej, część egzemplarzy Mod. 1870/87 przystosowano do zasilania nabojami 6,5 × 52 mm i zastosowano 6 nabojowy magazynek (Vetterli-Vitali Mod. 1870/87/15).
Egzemplarze Mod. 1870 nie poddane modyfikacjom (jednostrzałowe), pozostały na wyposażeniu kawalerii, karabinierów i włoskich wojsk kolonialnych. Niektóre karabiny zakończyły służbę jako broń treningowa przystosowana do amunicji .22 LR.