Oskars Kalpaks (ur. 6 stycznia 1882, zm. 6 marca 1919 w pobliżu Airites) – łotewski oficer armii Imperium Rosyjskiego, następnie dowódca ochotniczego batalionu łotewskiego walczącego po stronie łotewskiego Rządu Tymczasowego podczas wojny o niepodległość Łotwy.

Życiorys Ukończył szkołę wojskową w Irkucku, po czym służył w 183 Pułtuskim pułku piechoty Imperium Rosyjskiego. Walczył w I wojnie światowej i został odznaczony Krzyżem św. Jerzego, dosłużył się stopnia pułkownika.

Po rewolucji lutowej uznał rosyjski Rząd Tymczasowy i wstąpił do partii eserowców. Po rewolucji październikowej i podpisaniu pokoju brzeskiego jego pułk, znajdujący się na Ukrainie, został rozbrojony i rozpuszczony. Kalpaks wrócił na Łotwę, poparł łotewską deklarację niepodległości i brał udział w formowaniu łotewskich ochotniczych oddziałów zbrojnych. Ich powstawanie trwało jednak wolno (poparcie dla bolszewików na Łotwie było w 1918 r. bardzo wysokie) i faktycznie w styczniu 1919 r. Kalpaks objął dowództwo tylko jednego łotewskiego batalionuD. Bleiere, I. Butulis, I. Feldmanis, A. Stranga, A. Zunda, History of Latvia. The 20th Century, Jumava, Riga 2006, , s. 130–131. liczącego 375 żołnierzy, chociaż formalnie tytułowano go „głównodowodzącym znajdujących się w Rydze sił łotewskich”.