Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 150..
W marcu 1919 r. siły niemieckie przeprowadziły udaną kontrofensywę w Kurlandii, zmuszając bolszewików do wycofania się na wschód. Kalpaks jako dowódca był wysoko ceniony przez gen. von der Goltza. Podczas walk, 6 marca 1919 r., Kalpaks zginął w przypadkowej wymianie ognia z żołnierzami Żelaznej Dywizji. Wzięli oni Kalpaksa i towarzyszących mu oficerów, ubranych w mundury rosyjskie, za bolszewików.
Mimo niewielkiego znaczenia bojowego, jakie faktycznie miał batalion Kalpaksa podczas walk o niepodległość Łotwy, jego postać zajęła pierwszoplanowe miejsce w łotewskiej oficjalnej polityce historycznej i polityce pamięci.
W miejscu śmierci Kalpaksa w 1936 r. wzniesiono pomnik i założono muzeum. Zostało ono zamknięte po wybuchu II wojny światowej i przyłączeniu Łotwy do ZSRR, pomnik zaś zdemontowano. Jego ponowne odsłonięcie miało miejsce w 1988 r., dwa lata później ponownie otwarto ekspozycję muzealną poświęconą łotewskiemu batalionowi Kalpaksa.