Jednym z pierwszych, który próbował odczytać te symbole był Daniel D. Luckenbill, według którego odpowiadać one miały odpowiednio znakom klinowym (1)d (2) a (3) šur4 (4) ŠEŠ (5) SUM (6) na (7) ana (8) ku. Tym samym inskrypcja miała brzmieć (1-6) da-šur4-ŠEŠ.SUM-na (7-8) anāku, czyli „(1-6) Asarhaddon (7-8) to ja”. Gliniane cylindry z „asyryjskimi hieroglifami”Lewa strona – „asyryjskie hieroglify” na glinianym cylindrze z Metropolitan Museum of Art (MMA 86.11.283). Prawa strona – gliniany cylinder z British Museum (BM 78223) z „asyryjskimi hieroglifami” na jednym z końców. Z innym tłumaczeniem wyszli Irving L. Finkel i Julian E. Reade. Pierwszy symbol, tiarę wielorożną na ołtarzu, uznali oni za odpowiednik znaku an/dingir („niebo/bóg”), jako że tiara wielorożna była w Mezopotamii symbolem najwyższych bóstwFinkel I.L., Reade J.E., Assyrian ..., s. 258.. W tym przypadku odczytywali oni ten symbol fonetycznie jako AN. Postać króla odpowiadać miała ich zdaniem znakowi LUGAL = šarru („król”), który w tym przypadku odczytywany miał być fonetycznie jako ŠAR. Tym samym dwa pierwsze symbole (AN.ŠAR) tworzyć miały pierwszy element imienia Asarhaddona - AN.ŠAR2 (= Aššur).