W 1980 znano co najmniej 52 okazy muzealne. W toku historii nie wszyscy autorzy zgadzali się z koncepcją wydzielania M. l. rutha do osobnego podgatunku. Storrs Olson i Helen F. James na podstawie badań okazów muzealnych uznali za właściwe rozdzielanie M. l. rutha i M. l. lanaiensis. W latach 50. XIX wieku pojawiły się pogłoski o obserwacji ptaków tego podgatunku na Maui. Najprawdopodobniej były prawdziwe, jako że później odkryto tam szczątki subfosylne. Według Juliana Hume’a niemal z pewnością był to osobny podgatunek.
Dawniej niektórzy autorzy umieszczali w jednym rodzaju Phæornis (Sclater, 1859) klarnetnika bladego, brązowego, siwego (M. obscurus), wąsatego (M. palmeri) oraz wymarłego krótkodziobego (M. myadestinus). Taką klasyfikację zastosowano przykładowo w Check-list of birds of the world (1964). Między tymi gatunkami występują jednak znaczące różnice w głosach.
Zasięg występowania Każdy z podgatunków zamieszkiwał osobną spośród hawajskich wysp, klarnetnik brązowy (M. l. woahensis) – Oʻahu, klarnetnik blady (M. l. lanaiensis) – Lānaʻi, a jedyny być może żyjący jeszcze M. l. rutha – Molokaʻi. Szczątki subfosylne i informacje słowne wskazują też na występowanie gatunku na Maui.