Samice były upierzone podobnie do samców, odróżniała je ciemniejsza lub bardziej brązowa głowa oraz mniej szarości na wierzchu ciała. Osobniki młodociane mają część wierzchu ciała pokrytą brązowymi, oliwkowobrązowymi, płowymi i czarniawymi plamami, paskami czy innymi wzorami.
Według Bloxama holotyp klarnetnika brązowego miał oliwkowobrązowy wierzch ciała, krawędzie piór znacznie jaśniejsze, ogon i skrzydła brązowe, a dziób pokryty szczecinkami u nasady. Ptaki podgatunku M. l. rutha niewiele różnią się od osobników podgatunku nominatywnego. Osiągają nieco większe rozmiary ciała i mają nieco ciemniejszy oliwkowobrązowy wierzch ciała. Gardło i pierś mają bardziej szarą barwę, brzuch i pokrywy podogonowe – jaśniejszą. Dziób przeciętnie był dłuższy i szerszy.
Ekologia i zachowanie Środowiskiem życia klarnetników bladych były górskie lasy deszczowe z niskimi drzewami porośniętymi przez epifity, paprociami drzewiastymi oraz rozwiniętym podszytem. Występowały głównie w lasach powyżej 1000 m n.p.m. Choć zamieszkiwały w szczególności lasy górskie, jeszcze pod koniec pierwszej dekady XIX wieku opisywano gatunek jako pospolity na Moloka‘i i Lānaʻi na obszarze od nizin po góry. O klarnetnikach brązowych wiadomo bardzo niewiele. Bloxam obserwował je na zboczach wzgórza, zwrócił uwagę na ich dźwięczną pieśń.