W 1922 roku Beļcova wyszła za Sutę. Para wyjechała w podróż poślubną przez Berlin do Paryża, gdzie urodziła się ich córka, Tatjana. Zainspirowane kubizmem i konstruktywizmem, który się rozwijał w Europie, małżeństwo dało początek nowemu stylowi: łotewskiemu konstruktywizmowi narodowemu. Najbardziej rozpowszechnionym wykorzystaniem nowego stylu były projekty malarskie na porcelanie, które małżeństwo tworzyło w warsztacie Baltars. Choć warsztat istniał jedynie do 1929 roku, zdążył zyskać uznanie: w 1925 roku otrzymał dwa złote i jeden brązowy medal na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej i Wzornictwa w Paryżu. Beļcova najbardziej jednak spełniała się w malarstwie olejnym, malowała przede wszystkim portrety i martwe natury, choć pozostawiła po sobie także wiele rysunków, pasteli oraz akwarele. Była najważniejszym artystą tworzącym w stylu art déco na Łotwie.