Jest bardzo możliwe, że przodkami łotewskiego konia gorącokrwistego był Döle Gudbrandsdal, koń północnoszwedzki oraz inne ciężkie rasy koni europejskich, które pochodziły od pradawnego konia leśnego z północnej Europy. W XVII wieku ówczesny koń łotewski został skrzyżowany z koniem pełnej krwi angielskiej oraz z arabem. Najsilniejszy wpływ na rasę miały jednak oldenburgi, konie hanowerskie i holsztainery. Pierwsze próby doskonalenia rasy podjęto w drugiej połowie XIX wieku, jednak nie przyniosły one pożądanych efektów i próby krzyżowania zarzucono. Po zakończeniu I wojny światowej ponownie zaczęto prace nad rasą. Jeszcze w pierwszej połowie XX wieku sprowadzono z Holandii 65 ogierów i 42 klacze konia oldenburskiego tworząc podstawę dla rozwoju rasy. Krzyżowano też z kłusakami orłowskimi i końmi hanowerskimi oraz groningerami. Po roku 1939 ponownie dołożono starań w celu udoskonalenia rasy. Rasę zarejestrowano w roku 1952.