Brenda Howard, biseksualna aktywistka, jest znana jako „Matka Dumy” za swoją pracę w koordynowaniu marszu... Biseksualny aktywista Tom Limoncelli oświadczył później: „Następnym razem, gdy ktoś zapyta cię, dlaczego istnieją marsze LGBT lub dlaczego Miesiąc Dumy [LGBT] to czerwiec, powiedz im: Biseksualna kobieta o imieniu Brenda Howard pomyślała, że tak powinno być”..
Pierwsze marsze były zarówno poważne, jak i zabawne i służyły inspirowaniu poszerzającego się ruchu aktywistów; powtarzano je w kolejnych latach, a coraz więcej corocznych marszów zaczęło się w innych miastach na całym świecie. W Atlancie i Nowym Jorku marsze nazywano „Gay Liberation Marches”, a dzień uroczystości nazywano „Gay Liberation Day”; w Los Angeles i San Francisco stały się znane jako „Gay Freedom Marches”, a dzień nazwano „Gay Freedom Day”. W miarę jak coraz więcej miast i nawet mniejszych miast zaczęło organizować własne uroczystości, nazwy te rozprzestrzeniały się. Główną ideą stojącą za paradami jest krytyka przestrzeni, która została stworzona, by wydawać się heteronormatywna, sprawiając, że każdy akt, który wydaje się być homoseksualny, jest uważany przez społeczeństwo za dysydencki. Parada wprowadza nienormatywne i queerowe zachowania w przestrzeń publiczną.