Jego firma pomogła między innymi zaprojektować plan przebudowy dzielnicy Eastwick w Filadelfii.
Jednym z jego najbardziej znanych dzieł urbanistycznych jest Islamabad. Zaprojektowany jako nowe miasto został w pełni zrealizowany, w przeciwieństwie do wielu innych jego propozycji w już istniejących miastach, gdzie zmieniające się siły polityczne i gospodarcze nie pozwoliły na pełną realizację jego planów. Plan Islamabadu oddziela samochody i ludzi, umożliwia łatwy i niedrogi dostęp do transportu publicznego i mediów oraz pozwala na niską cenę stopniowej ekspansji i rozwoju bez utraty ludzkiej skali jego „społeczności”. Praca Doxiadisa w Rijadzie i innych miejscach odzwierciedlała to, co nazwał „urbanizmem powstrzymującym”, czyli politykę mającą na celu integrację mas wiejskich migrujących do miast.
W ostatnich latach życia Doxiadis zaczął mieć poważne problemy ze zdrowiem. Zdiagnozowano wtedy u niego objawy stwardnienia zanikowego bocznego, która doprowadziła go w ciągu trzech lat do całkowitego paraliżu i ostatecznie do śmierci.