Zazwyczaj przyjęcie piłki jedną dłonią kończy się chwytem sytuacyjnym „głośnym”, a nie czystym chwytem jednorącz.
Chwyt sytuacyjny „głośny” jest wykonywany zazwyczaj w dwóch sytuacjach: w momencie łapania piłki lecącej z bardzo dalekiej odległości, kilkunastu metrów, np. z drugiego końca boiska, lub w momencie zbierania piłki z tablicy. Wykonując ten chwyt zawodnik powinien mocno doskoczyć do piłki, z wyciągniętą w górę wyłącznie ręką bliższą piłce. Po przyjęciu jednorącz piłki, zawodnik powinien natychmiast, gwałtownie i dynamicznie dochwycić piłkę drugą ręką. Uderzenie drugiej dłoni o piłkę zazwyczaj jest tak szybkie i mocne, że czynności tej towarzyszy głośny dźwięk.
Po chwyceniu piłki (którymkolwiek ze sposobów) piłka powinna być odpowiednio trzymana. Piłka powinna mieć kontakt wyłącznie z palcami i nie mieć kontaktu z wnętrzem dłoni. Dłoń może dotykać piłki wyłącznie przy stawach wśródręczno-palcowych. Palce powinny być rozstawione szeroko, lecz kciuki nie powinny być zbyt mocno odwiedzione.