Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne Polaków na Litwie (SSKPL) – pierwsza oficjalna organizacja samopomocowa Polaków na Litwie, powstała po II wojnie światowej. Zainicjowana 5 maja 1988, zarejestrowana 16 czerwca 1988, przekształcona na I Zjeździe SSKPL (15–16 kwietnia 1989) w Związek Polaków na Litwie (ZPL).
Historia Na fali pierestrojki jaka nastąpiła w Związku Radzieckim po objęciu stanowiska sekretarza generalnego Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego przez Michaiła Gorbaczowa (11 marca 1985) w poszczególnych republikach radzieckich zaczęły powstawać tak zwane „fronty narodowe”, których celem był osiągnięcie drogą ewolucyjną pełnej niepodległości. Razem z aktywnością narodowości dominujących w republikach, nastąpiło także ożywienie wśród tamtejszych mniejszości narodowych, które starały się bronić przed falą rodzącego się nacjonalizmu i ksenofobii. Na Litwie (wtedy Litewska SRR) sytuacja polskiej mniejszości była specyficzna. Według danych spisu z 1989 roku, w skali całej republiki stanowili oni 7,02% wszystkich mieszkańców. Jednak w rejonie wileński, otaczającym stolicę republiki Wilno, Polacy byli większością (63,54% mieszkańców). W sąsiadującym od południa rejonie solecznickim Polacy stanowili zaś 79,55% mieszkańców.