Od września 1988 roku na łamach dziennika „Czerwony Sztandar” zaczęto publikować swoisty biuletyn SSKPL, w postaci rubryki: „Serwis informacyjny Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego Polaków na Litwie”, gdzie członkowie tworzonych lawinowo kół i oddziałów informowali o swoich działaniachKrzysztof Woźniakowski, Początek drogi. Od Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego Polaków na Litwie do Związku Polaków na Litwie, [w:] Wilno – Wileńszczyzna jako krajobraz i środowisko wielu kultur, pod red. Elżbiety Feliksiak, Tom II, Białystok 1992, s. 339..
Sytuacja na Litwie rozwijała się jednak dynamicznie, w powstałym w czerwcu 1988 roku Litewskim Ruchu na Rzecz Przebudowy Sajudis coraz częściej zaczęli dochodzić do głosu działacze o poglądach nacjonalistycznych co też miało wpływ na ogólny charakter tej organizacji. Polacy chcąc nawiązać bliższą współpracę z Sajudisem wyznaczyli dwóch delegatów z SSKPL na zjazd założycielski tej organizacji (22–23 października 1988), którymi byli Zygmunt Mackiewicz i Stanisław WalukiewiczKrzysztof Woźniakowski, Od Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego do Związku Polaków na Litwie, „Akcent” 1990, nr 1-2, s. 205. Dostęp do zeskanowanego czasopisma.. Ze względu na brak wyraźnej chęci współpracy z Polakami ze strony Sajudisu, ostatecznie niewielu Polaków zaangażowało się w prace tego ruchuA.