Po II wojnie światowej wiele polskich rodzin opuściło Wikszany, repatriując się do Polski. Najliczniejszy transport (liczący ok. 20 rodzin) wyruszył 4 grudnia 1949. Podróż w kierunku Bukaresztu przez Curtici, Węgry, Czechosłowację aż do punktu przelotowego Państwowego Urzędu Repatriacyjnego w Międzylesiu trwała do 12 grudnia 1949. Część wagonów skierowano do Wrocławia, resztę zaś do Szczecina i Gdańska. Wśród miejscowości wybieranych do osiedlenie były: Oleszna Podgórska, Lwówek, Pławna i Lubomierz. Repatrianci otrzymywali gospodarstwa najczęściej opuszczone kilka lat wcześniej przez Niemców. Reemigracja Polaków z Wikszan trwała do 1950 i objęła ponad połowę mieszkańców wioski. Część mieszkańców przeniosła się do miast: Radowców, Suczawy, Bacău i in.
Współczesność Współcześnie w Wikszanach mieszka 40-50 rodzin polskich (ok. 120 osób). Większość z nich utrzymuje się z niewielkich gospodarstw. W czteroklasowej szkole uczy się 14 dzieci i 15 przedszkolaków. Od niedawna lekcje języka polskiego w szkole prowadzą polskie siostry dominikanki z Seretu. Obecnie funkcjonujący Dom Polski, zbudowany dzięki funduszom Senatu RP przekazanym przez Stowarzyszenie „Wspólnota Polska”, oddano uroczyście do użytku 2 maja 2004.