W tym zajściu było 8 zabitych i 40 rannych.
Skutkiem walk i zdecydowanego poparcia dla narodowców były masowe konwersje wśród robotników, którzy nie chcąc porzucać całkowicie religii przechodzili na mariawityzm: od 1906 do 1908 roku liczebność wyznawców tej grupy w Łodzi zwiększyła się ze 152 osób do ponad 50 tysięcy ludzi. Skutkiem tych konwersji był atak narodowców na mariawitów i oskarżenie ich o udział w antypolskim spisku. Jedną z konsekwencji tych działań było zabójstwo mariawickiego duchownego dokonane przez nacjonalistyczne bojówki.
Początkiem końca walk w Łodzi był apel z kwietnia 1907 roku, w którym załoga jednej z fabryk zaproponowała zwołanie ogólnomiejskiej konferencji. Na zorganizowanej 24 kwietnia konferencji stawiło się 350 delegatów z 275 fabryk, którzy przyjęli rezolucję potępiającą bratobójcze walki i wzbudzanie nienawiści na tle religijnym i narodowościowym oraz potępili prasę podburzającą do wzajemnej wrogości i zdecydowali powołać międzypartyjną komisję śledczą do znalezienia winnych morderstw robotników.