Marian Banyś (ur. 15 września 1914 w Glanowie, zm. 29 czerwca 1999 we Wrocławiu) – polski lekarz, wieloletni ordynator oddziału chirurgii w szpitalu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych we Wrocławiu, założyciel jednej z pierwszych spółdzielni lekarskich w Polsce.
Życiorys Marian Banyś urodził się 15 września 1914 jako czwarte z ośmiorga dzieci. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Glanowie oraz gimnazjum w Olkuszu uzyskał maturę i w 1934 roku został przyjęty na Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Ostatnie egzaminy zaliczył w okresie wojny na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie w 1943 roku. Dyplom nostryfikował na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1946 roku. W latach 1939–1943 pracował w Szpitalu Św. Łazarza w Krakowie, a następnie do 1944 roku w Szpitalu Ubezpieczalni Społecznej w Warszawie. W czasie Powstania Warszawskiego wywieziony przez okupanta do obozu w Pruszkowie, gdzie pracował jako lekarz Polskiego Czerwonego Krzyża. Po ucieczce prowadził do końca wojny gabinet lekarski w klasztorze w Imbramowicach. Po wojnie pracował w szpitalu w Chorzowie, a następnie jako lekarz pułkowy w Olsztynie. Kolejno był dyrektorem szpitala w Wieleniu i szpitala oo. Bonifratrów we Wrocławiu.