Organizował pomoc dla osób represjonowanych i ich rodzin, ukrywał Grzegorza Durskiego, stoczniowca, członka „Solidarności”, uczestnika strajku w Stoczni Szczecińskiej poszukiwanego przez władze. W związku ze swoją działalnością był inwigilowany, zatrzymywany i rozpracowywany przez aparat wywiadowczy, a w 1982 został zwolniony z pracy.

Od 1959 był członkiem, a w latach 1991–2001 prezesem Stowarzyszenia Architektów Polskich w Szczecinie.

Został pochowany 28 grudnia 2016 na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kw.45A-10-5).

Praca zawodowa W latach 1947–1949 pracował na stanowisku zastępcy architekta powiatowego w Wydziale Odbudowy Urzędu Wojewódzkiego w Szczecinie, a w latach 1950–1952 był projektantem, naczelnym inżynierem w Biurze Projektowym „Miastoprojekt” w Szczecinie. W latach 1971–1972 był generalnym projektantem aglomeracji szczecińskiej w Wojewódzkiej Pracowni Urbanistycznej, a do 1974 – naczelnym inżynierem w Biurze Studiów Projektów Rozwoju Przestrzennego Województwa Szczecińskiego. W latach 1990–1998 był głównym projektantem pochylni „Wulkan-Nowa” w Stoczni Szczecińskiej.