W zemście za to pisarz uczynił fabrykanta protagonistą właściciela fabryki wody do włosów w dramacie Biedermann i podpalacze.
W 1947 poznał w Zurychu Bertolta Brechta, a w 1951 wyjechał na stypendium Fundacji Rockefellera do Stanów Zjednoczonych.
Max Frisch uczestniczył w 1948 w Światowym Kongresie Intelektualistów w Obronie Pokoju we Wrocławiu. Frisch opuścił kongres przed uchwaleniem końcowej rezolucji, dystansując się w ten sposób od politycznych manipulacji.
Twórczość W 1955 ostatecznie zamknął swoje biuro architektoniczne i odtąd zajmował się wyłącznie twórczością literacką. W pierwszych latach po II wojnie światowej dał się poznać jako dramatopisarz. W sztuce Nun singen sie wieder (1945) podnosi problem winy za zbrodnię popełnioną podczas wojny na jeńcach rosyjskich. Wątek kata i ofiary podejmuje też w sztuce Als der Krieg zu Ende war (1949). Z kolei w sztuce Die chinesische Mauer (1947), stosując brechtowski efekt obcości, wprowadzając na scenę aktora-amatora i posługując się farsą, obrazuje problem władzy, zastosowania wynalazków, pozycji i powinności intelektualisty. Graf Öderland (1951) porusza w poetyce absurdu i surrealizmu kwestię władzy, terroru i anarchii jako wątpliwych sposobów porządkowania rzeczywistości.