Jako pierwszy w jednym gatunku złączył je Stressemann w 1924.
Epitet gatunkowy jacobinus odnosi się do wyglądu przywodzącego na myśl habit noszony przez dominikanów (w języku francuskim znanych również jako Jacobins).
Podgatunki i zasięg występowania IOC wyróżnia następujące podgatunki: C. j. serratus (Sparrman, 1786) – południowa Afryka (od południowej Zambii na południe). Przedstawiciele tego podgatunku zimują na północ od swoich terenów lęgowych. kukułka srokata, C. j. pica (Hemprich & Ehrenberg, 1833) – Afryka Subsaharyjska na południe po Tanzanię i Zambię oraz obszar od północno-zachodnich Indii po Nepal i Mjanmę, sporadycznie południowy Tybet; głównie za równoleżnikiem 20°N. Na przelotach pojawiają się na Półwyspie Arabskim: w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Omanie, Arabii Saudyjskiej, Jemenie i Dżibuti, a także na Zanzibarze. kukułka czarno-biała, C. j. jacobinus (Boddaert, 1783) – południowe Indie i Sri Lanka, głównie od równoleżnika 15°N na południe; część populacji migruje do południowo-wschodniej Afryki.