Był ekspertem w dziedzinie utylizacji broni chemicznej. Jako pierwszy polski uczony znalazł się w międzynarodowym zespole naukowo-doradczym nagrodzonej w 2013 roku Pokojową Nagrodą Nobla Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej z siedzibą w Hadze, której członkiem był przez dwie kadencje (1998–2004). Doradca naukowy ministra spraw zagranicznych ds. broni chemicznej i biologicznej. Z inicjatywy MSZ Litwy zorganizował i przewodniczył International Scientific Advisory Board on Sea-Dumped Chemical Weapons, złożonej z niezależnych ekspertów o uznanym dorobku.
Był reprezentantem Wydziału Chemicznego Politechniki Wrocławskiej w Komitecie Nauk Chemicznych PAN oraz w zespole ds. biotechnologii MNiSW, brał także udział w radach naukowych i zespołach redakcyjnych czasopism zagranicznych. Przewodniczył komisjom Rady Wydziału Chemicznego oraz Senatu Politechniki Wrocławskiej.
Jest autorem ponad 170 artykułów w czasopismach naukowych, 49 patentów i 7 wdrożeń. Wypromował 13 doktorów, siedmioro jego wychowanków jest profesorami w Polsce i na świecie. W 2005 roku wraz ze współpracownikami otrzymał I nagrodę Prezesa Rady Ministrów za wybitne krajowe osiągnięcie naukowo-techniczne.