obsługę techniczną broni, serwis samochodowy i sprzętu opancerzonego, służbę chemiczną, logistykę i transport, łączność, wojska inżynieryjne, artylerię i piechotę mechanizowaną.

Kolejnym polem szkolenia było stanowisko oficera politycznego; nauki społeczne stanowiły około 18% planu szkolenia, kładąc nacisk na „klasyczne przygotowanie wojskowe”. W niektórych przypadkach np. szkolenia słuchaczy z Syrii, Jemenu Płn., Libii i Socjalistycznej Partii Postępu Libanu, edukację z zakresu nauk społecznych pomijano.

Ze względu na niejednorodne pochodzenie studentów, personel szkoleniowy natknął się na poglądy polityczne sprzeczne z ich własnym kanonem politycznym. Np. Kongijczycy uważali Związek Radziecki za drugie supermocarstwo i ogólnie byli zorientowani na dawną potęgę kolonialną Francji. W przeciwieństwie do studentów ze świata arabskiego, Etiopczycy nie mieli negatywnego wizerunku Izraela i uznawali izraelską okupację terytoriów arabskich za usprawiedliwioną samoobronęKlaus Storkmann: Geheime Solidarität. Militärbeziehungen und Militärhilfen der DDR in die Dritte Welt, Chr. Links Verlag Berlin 2012, s. 448..