Oblężenie Głogowa – starcie zbrojne mające miejsce od 11 lutego do 1 kwietnia 1945 między 3 Gwardyjską Armią dowodzoną przez gen. Wasylija Gordowa należącą do 1 Frontu Ukraińskiego Armii Czerwonej a wojskami niemieckimi, zakończone zdobyciem twierdzy Głogów przez czerwonoarmistów, co było równoznaczne z zakończeniem w niej władzy reżimu III Rzeszy.
Przygotowania Głogów miał spore znaczenie strategiczne ze względu na położony w nim most kolejowy oraz drogowy przez Odrę, a także stocznię rzeczną (Schiffswerft Zarkau), w której podczas wojny firma Beuchelt A.G. montowała kadłuby małych U-Bootów, które następnie były spławiane do Szczecina gdzie były wyposażane i uzbrajane.
Głogów uznany został przez Niemców za miasto-twierdzę i wraz z przyległym terenem został solidnie przygotowane do obrony, w tym do obrony okrężnej. Prace fortyfikacyjne prowadzono od jesieni 1944 roku. Istotnymi punktami oporu uczyniono forty twierdzy Głogów, koszary Hindenburga i Ludendorffa, umocnienia w rejonie stadionu i stacji kolejowej. Wszystkie punkty oporu zostały połączone tunelami. Niemniej przygotowane pozycje obronne nie były dostateczne nasycenie piechotą, wystąpiły też braki broni ciężkiej. Nikłe szanse na skuteczną obronę dawał miastu feldmarszałek Ferdinand Schörner.