Schronisko powstało na pęknięciu skały w wapieniach z okresu późnej jury. Ma gładkie i w niektórych miejscach myte ściany z otworkami, wżerami i czarnymi naskorupieniami (są to epigenetyczne utwory krzemionkoweJ. Matyszkiewicz, Epigenetyczna sylifikacja wapieni górnego oksfordu okolic Krakowa, Kraków: Ann. Soc. Geol. Pol., vol. 57: 59-87). W korytarzu występują także grzybkowe nacieki i mleko wapienne. Namulisko składa się z opadłych ze stropu skał różnej wielkości, tylko przy otworze zawiera nieco gleby. Jest w całości oświetlone, suche, bez przewiewu i całkowicie uzależnione od zewnętrznych warunków. Przy otworze wejściowym rosną krzewy (leszczyna) i rośliny zielne, a na ścianach glony i porosty. Ze zwierząt spotykano ślimaki, muchówki i pająka sieciarza jaskiniowego Meta menardi. Obecność rozłupanych orzechów laskowych świadczy o tym, że bywają tu wiewiórki lub orzesznice. Znajdywano też kości innych, drobnych zwierząt (m.in. nietoperzy).
Historia poznania i dokumentacji Schronisko być może było znane, ale nie publikowane. Po raz pierwszy wzmiankował go J. Nowak w 2008 r. Wymienia go w spisie jaskiń pod nazwą Szczelina w Smokówce, ale z podanej lokalizacji, deniwelacji i długości wynika, że chodzi prawdopodobnie o tę szczelinę. Dokumentację szczeliny sporządziła w listopadzie 2014 r. I. Luty przy współpracy M. Soćko. mały|lewo|Plan Przypisy
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej