W 1994 założyła Centrum Dekontaminacji Kulturowej (Centar Za Kulturnu Dekontaminaciju), którym kierowała do końca życia. Centrum organizuje wydarzenia kulturalne, działając na rzecz tworzenia społeczeństwa obywatelskiego i uczestnicząc aktywnie w życiu politycznym Serbii. W 2012 Pavićević znalazła się w gronie sygnatariuszy Deklaracji Obywatelskiego Ruchu Oporu. Za swoją działalność otrzymała szereg nagród, w tym Nagrodę Otto Rene Castillo (2000), nagrodę Hiroshima Foundation Prize, a w 2001 została uhonorowana Legią Honorową. W 2017 była sygnatariuszką deklaracji o wspólnym języku Serbii, Czarnogóry, Chorwacji i Bośni i Hercegowiny.
Była mężatką (mąż Nikola Barović jest prawnikiem i działaczem praw człowieka), miała syna Jovana. 2 lipca 2019 została pochowana na Nowym Cmentarzu (Novo groblje) w Belgradzie.
Twórczość 1994: Мода 1998: На екс – Постдејтонска мода 2017: Глава у торби
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci uczelni w Serbii Kategoria:Serbscy dramaturdzy Kategoria:Serbscy dziennikarze Kategoria:Serbscy działacze społeczni Kategoria:Ludzie urodzeni w Kotorze Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Urodzeni w 1947 Kategoria:Zmarli w 2019