W tym samym czasie 24 dywizja strzelecka zgodnie z wcześniejszymi założeniami zajęła 4 lipca kompleks przemysłowy w rejonie Biełoriecka i dotarła 9 lipca do Zakładów Juriuzańskich.
W dniach 10-12 lipca obrona białych została przełamana siłami 35 dywizji strzeleckiej z towarzyszeniem lokalnych oddziałów partyzanckich i Czerwonej Gwardii; stało się to w rejonie zakładów przemysłowych Satki i Kusy. Dzień później pododdziały 26 i 27 dywizji strzeleckich wkroczyły do Złatousta. Odwrót Armii Zachodniej do Czelabińska był w rzeczywistości paniczną ucieczką. Zwycięscy czerwoni wzięli do niewoli 3 tys. jeńców, zdobyli 8 dział, 32 karabiny maszynowe, 3 samochody opancerzone. Ponadto w Złatouście, który był znaczącym węzłem kolejowym, w ich ręce wpadło kilka pociągów pancernych, 30 parowozów, 600 wagonów kolejowych, dwa miliony pudów węgla, trzy miliony pudów stali, 20 tys. pudów miedzi. 26 dywizja, która podczas operacji toczyła szczególnie ciężkie walki, otrzymała honorowe miano Złatoustowskiej.
Armia Czerwona kontynuowała pościg za białymi, przystępując kilka dni po zdobyciu Złatousta do ofensywy na Czelabińsk.
Przypisy