22 lipca 1919 r., jeszcze w trakcie walk w rejonie Czelabińska, został dowódcą 3 Armii (zreorganizowanej Armii Zachodniej) w Armii Rosyjskiej. Pozostawał na tym stanowisku do października, następnie do listopada 1919 r. dowodził moskiewską grupą wojsk, tj. w rzeczywistości tym samym zgrupowaniem pod zmienioną nazwąJ. Smele, Civil war..., s. 524.. 6 listopada 1919 mianowano go dowódcą Frontu Zachodniego wojsk KołczakaJ. Smele, Civil war..., s. 545–546.. W listopadzie 1919 r. postawiono przed nim zadanie obrony Omska, miasta, w którym rezydował Kołczak, przed czerwonymi; Sacharow zamierzał go bronić, opierając się o rzekę Irtysz. Gdy jednak ta nie zamarzła tak jak w poprzednich latach, uznał plany obrony miasta za beznadziejne, zwłaszcza w świetle docierających doń raportów o przechodzeniu całych dywizji białych na stronę przeciwnika. 11 listopada 1919 r. Sacharow nakazał ewakuację miasta i zniszczenie magazynów wojskowychJ. Smele, Civil war..., s. 547–548.. Po opuszczeniu Omska przez Kołczaka Sacharow został pozbawiony stanowiskaJ. Smele, Civil war..., s. 584.. Podczas odwrotu białych do Irkucka dowodził jedną z kolumn marszowychJ. Smele, Civil war..., s. 656.. Do 12 grudnia 1919 r. pod jego dowództwem pozostawały 2 i 3 Armia, z trudnościami wycofujące się do Nowonikołajewska.