thumb|Nerecznica Villara Halina Maria Piękoś-Mirek, również Halina Piękoś-Mirkowa (ur. 15 lipca 1939 w Cieszynie, zm. 7 kwietnia 2013) – polska botaniczka, profesor dr hab. specjalizująca się w fitogeografii, ochronie przyrody i taksonomii. Wraz z mężem Zbigniewem autorka licznych publikacji naukowych, w tym podstawowych dzieł dotyczących flory Polski i jej ochrony.
Życiorys Urodziła się w 15 lipca 1939 w Cieszynie. Ojciec był sędzią i adwokatem, a jej młodszym bratem był późniejszy pianista i profesor Wiesław Piękoś. Po wojnie rodzina przeprowadziła się do Krakowa. Uczęszczała do Szkoły Podstawowej im. A. Mickiewicza i IX Liceum Ogólnokształcącego im. J. Joteyki. Do tej samej klasy chodziły Anna Pacyna i Róża Rajchel (które później także zostały botaniczkami i dr. hab.). W 1962 ukończyła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Została stażystką, a następnie asystentką w Katedrze Systematyki i Geografii Roślin, której kierownikiem był prof. Bogumił Pawłowski. W 1965 w ślad za profesorem przeniosła się do Instytutu Botaniki PAN. W swoich badaniach naukowych zajmowała się roślinami górskimi, w szczególności roślinnością Tatr. W 1968 r. uzyskała doktorat po obronie rozprawy pt.