Opracowania te cieszyły się popularnością i były cytowane przez pisarzy chrześcijańskich.

Ku czci Dzieciątka Jezus powstawały utwory poetyckie, oparte na motywach i treści ewangelicznej i apokryficznej, pisane m.in. przez Efrema Syryjczyka (IV w.), autora hymnu De nativitate i Jana Damasceńskiego (VIII w.). Już w starożytności zaczęły się pielgrzymki do Ziemi Świętej, m.in. do Groty Narodzenia. Od połowy VII wieku w Rzymie czczono szczątki żłobka betlejemskiego wraz z relikwiami drzewa Krzyża Świętego. Kult Dzieciątka Jezus był istotnym elementem duchowości zakonu cystersów, mających znaczący wpływ na rozwój kultury duchowej oraz materialnej średniowiecznej Europy, a nabożeństwo do Dzieciątka Jezus szerzyła szkoła franciszkańska.

Pod koniec średniowiecza kult Dzieciątka Jezus upowszechniał się w Niemczech, krajach skandynawskich, Czechach i Niderlandach. Modlono się do niego, a w okresie Bożego Narodzenia stawiano w klasztorach i w domach wiernych jego figurki. Nabożeństwo do Dzieciątka Jezus rozwijali karmelici, związani z Teresą z Ávili oraz Janem od Krzyża (XVI w.).