Podług ostatniej woli spoczął na cmentarzu w Dunaalmás.
W 1966 rozpoczął studia na Uniwersytecie Lóradna Eötvösa w Budapeszcie na wydziale węgiersko-filozoficznym. Od 1974 działał jako pisarz niezrzeszony. W latach 1975–1988 został umieszczony na liście twórców zakazanych, jego wiersze publikowano w zagranicznej prasie podziemnej. Między 1981 a 1989 był redaktorem wydawanego w podziemiu czasopisma „Beszélő” i ważnym przedstawicielem węgierskiej opozycji demokratycznej. Od 1989 do śmierci był członkiem kolegium redaktorskiego czasopisma „Holmi”. W tych latach jego partnerką była Mária Pap.
Jego pierwsze wiersze opublikowano w gazetach „Kortárs” i „Élet és Irodalom”, po czym zamilkł na lata. Pierwszy tom wierszy, Magyarázatok M. számára, odniósł wielki sukces.
W 1994 był posłem z ramienia Związku Wolnych Demokratów (SZDSZ), jednak jesienią tego samego roku wystąpił z partii. Na posiedzeniu rządu w 1996 roku József Torgyán interpelował w sprawie jego zdaniem niesłusznego przyznania Nagrody Kossutha Györgyowi Petriemu (przez wiersz Apokrif zaczynający się od słów Zakatol a szentcsalád / Isten tömi Máriát…) oraz Péterowi Esterházyemu (z powodu audycji radiowej Így gondozd a magyarodat!), oskarżając rząd o promowanie w swojej polityce kulturalnej obrazę uczuć religijnych oraz patriotycznych.