W 1929 był inicjatorem założenia Syberyjskiego Naukowo-Badawczego Instytutu Fizyczno-Technicznego i został jego pierwszym dyrektorem, kierując nim aż do 1960 (z przerwą w latach 1933-1937). W 1922 został magistrem fizyki, w 1934 otrzymał tytuł doktora nauk fizyczno-matematycznych. Zajmował się głównie problematyką metali i ich twardości. W latach 1936–1938 był zastępcą rektora Tomskiego Uniwersytetu Państwowego, w 1937 kierował w nim działem fizyki teoretycznej, a w 1938 działem fizyki eksperymentalnej, później od 1938 do 1963 działem fizyki metali tego uniwersytetu. Podczas wojny ZSRR z Niemcami przewodniczył Tomskiemu Komitetowi Uczonych dla Pomocy Frontowi i pracował przy udoskonalaniu produkcji techniki wojennej i zaopatrzenia wojskowego. Napisał pięciotomową pracę Fizika twiordogo tieła. W 1946 został członkiem korespondentem, a w 1958 akademikiem Akademii Nauk ZSRR, 1958-1961 był członkiem Prezydium Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR. W 1945 został członkiem WKP(b), 1947-1951 był deputowanym do Rady Najwyższej RFSRR, a 1934-1947 deputowanym do Tomskiej Miejskiej Rady Deputowanych.