Opis konstrukcji Karabin maszynowy wz. 33 był bronią automatyczną kalibru 7,92 mm, działającą na zasadzie wykorzystania krótkiego odrzutu lufy, z zamkiem ryglowanym klinowo. Strzelanie odbywało się z zamka zamkniętego. Karabin składał się z następujących części: komory zamkowej, pokrywy komory zamkowej, osłony lufy, odrzutnika, tylca, donośnika, lufy, suwadła, zamka, urządzenia powrotnego zamka i mechanizmu spustowego. Długość broni wynosiła 1000 mm, zaś długość lufy 720 mm. Lufa z gwintem czterobruzdowym, prawoskrętnym, chłodzona powietrzem. Wytrzymałość lufy wynosiła 5000 strzałów. Masa karabinu wynosiła 11,5 kg, w tym masa lufy 1,43 kg. Prędkość początkowa pocisku wynosiła 825 m/s, zaś szybkostrzelność teoretyczna 1100 strz./min. Broń zasilana była z lewej strony z metalowej taśmy ogniwkowej mieszczącej 100 naboi; stosowano specjalną amunicję lotniczą 7,92 × 57 mm typu S. Kolejność układania naboi w taśmie była następująca: przeciwpancerny, zapalający i rozrywający, po czym sekwencja się powtarzała. Uruchamianie spustu broni następowało za pomocą urządzenia mechanicznego, zaprojektowanego w PWU przez inżynierów Tadeusza Baudouina de Courtenay i Wsiewołoda Jakimiuka lub poprzez mechanizm pneumatyczny (także zaprojektowany przez T. Baudouina i W. Jakimiuka, patent nr 21141).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Lotnicze karabiny maszynowe Kategoria:Polskie karabiny maszynowe Kategoria:Polska broń lotnicza