Od 1904 był naczelnikiem Kolei Zabajkalskiej. Po rewolucji 1905. włączył się w działalność polityczną i wstąpił do rosyjskiej Partii Konstytucyjno-Demokratycznej (kadetów). W latach 1907–1914 poseł do Dumy Państwowej najpierw z gub. mińskiej, a następnie wileńskiej. Pracował w komisjach budżetowej, przesiedleńczej, komunikacyjnej i samorządowej. W Dumie sprzeciwiał się projektom wyodrębnienia z Królestwa Polskiego Chełmszczyzny oraz wykupieniu przez rząd Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. 25 V 1914 protestując przeciw odrzuceniu przez Radę Państwa ustawy o samorządzie miejskim w Królestwie Polskim, złożył mandat poselskiAgata Barzycka-Paździor, Święcicki Henryk (1852–1916), Polski Słownik Biograficzny, t. 51, Warszawa-Kraków 2017, s. 434..
W latach I wojny światowej zainicjował powstanie Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny (PTPOW) w Petersbugu, a następnie był jego działaczem. Wiceprezes i członek Komitetu Głównego PTPOW, a także kierownik jej Wydziału Budżetowego (1914–1916)Dariusz Tarasiuk, Polskie Towarzystwo Pomocy Ofiarom Wojny, strona internetowa Polski Petersburg.. Z ramienia Towarzystwa wchodził w skład rosyjskiego charytatywnego Komitetu Wielkiej Księżny Tatiany. 24 VIII 1915 wszedł w skład władz Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego w Rosji. W marcu 1916 wszedł w skład Komitetu Fundacji im.