Šlapaberžė (hist., pol. Szłapoburże, Szłapoberże, Szłapoberż, Szłapobierże, Ludwików) – wieś na Litwie, położona w rejonie kiejdańskim okręgu kowieńskiego, 15 km na północ od Kiejdan, nad rzeką Kruostas (hist., pol. Krostą).
Historia O Szłapoburżach (Slappiberze) pierwszy raz wspomniano w 1371 roku, gdy wypędzono stąd zakon krzyżacki. W XVIII wieku była to królewszczyzna. W 1711 roku wszyscy mieszkańcy wsi wyginęli na skutek zarazy. W pierwszej połowie XIX wieku było to dziedzictwo rodziny Gintowt-Dziewałtowskich herbu Trąby. Majątek został skonfiskowany w 1863 roku ówczesnemu przedstawicielowi tej rodziny za udział w powstaniu styczniowym. W latach 70. XIX wieku dobra te zostały nabyte przez Władysława Kwintę herbu Dryja. Starszy z jego synów, Michał (1891–1932), był ostatnim z właścicieli majątku przed 1940 rokiem.
W 1861 roku wzniesiono tu niewielki kościół pw. Chrystusa Ukrzyżowanego z grobami rodziny dziedziców (Gintowt-Dziewałtowskich) w podziemiach. W czasach sowieckich kościół był zamknięty, w 1990 roku wrócił do wiernych. Jest to budynek wzniesiony na planie prostokąta, neoklasycystyczny z elementami neorenesansu.