Zofia Maria Szarota – polska pedagog, dr hab. nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego.
Życiorys W 1986 ukończyła studia pedagogiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, natomiast 27 czerwca 1997 obroniła pracę doktorską Kształcenie gerontologiczne dla potrzeb nowoczesnego systemu pomocy społecznej, otrzymując doktorat, a 16 listopada 2010 habilitowała się na podstawie oceny dorobku naukowego i pracy zatytułowanej Starzenie się i starość w wymiarze instytucjonalnego wsparcia na przykładzie Krakowa.
Otrzymała nominację na profesora nadzwyczajnego w Instytucie Nauk o Wychowaniu Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie.
Wybrane publikacje 1998: Wielofunkcyjna działalność domów pomocy społecznej dla osób starszych 2004: Gerontologia społeczna i oświatowa. Zarys problematyki 2010: Starzenie się i starość w wymiarze instytucjonalnego wsparcia na przykładzie Krakowa 2011: Asystent rodziny. Między interwencjonizmem państwa a spolegliwym opiekuństwem – konteksty edukacyjne, „Edukacja. Studia, Badania, Innowacje”, Nr 4(116) 2012: Autopercepcja dojrzałych kobiet, „Ruch Pedagogiczny” Nr 2, Rok LXXXIII (współautorka Joanna Łaszyn) 2012: Egalitaryzacja dyplomów vs. elitaryzm merytokracji – wybrane aspekty uczestnictwa edukacyjnego dorosłych.