Jest to studnia krasowa (awen), który powstał w wapieniach z jury późnej na szczelinie skalnej, która później uległa rozszerzeniu. Ma bardzo kruche ściany, namulisko tworzą odpadłe ze ścian okruchy skalne, gleba i liście nawiane przez wiatr. Schronisko jest wilgotne, jego klimat jest uzależniony od środowiska zewnętrznego. Ściany i dno porastają mchy i glony. Latem przy długotrwałej suchej pogodzie częściowo przysychają, ale odżywają zimą dzięki ciepłemu powiewowi powierza. Ze zwierząt obserwowano pająka sieciarza jaskiniowego (Meta menardi) i owady.
Historia poznania i eksploracji Schronisko prawdopodobnie znane było od dawna, ale w literaturze nie było opisywane. Po raz pierwszy możliwość jego istnienia przewidział A. Górny w styczniu 1992 r., obserwując miejsce z wytopionym śniegiem nad skalnym rumoszem. Od stycznia 1998 r. grotołazi odgruzowali schronisko, musieli jednak przerwać prace wskutek interwencji właściciela terenu. W 1999 r. J. Nowak wykonał plan jaskiniJ. Nowak J., Jaskinie Doliny Szklarki. Kraków: Jaskinie, 2008, 51: 28-33. I. Luty w lipcu 2014 r. zaktualizowała pomiary. Stwierdziła, że szczeliny na dnie schroniska uległy zasypaniu gruzem. mały|240px|lewo|Otwór Przypisy
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej