Był w tym okresie inicjatorem petycji rady gminy do parlamentu, domagając się działań rządowych w sprawie poprawy losu mieszkańców.
W 1902 został sekretarzem Krajowego Komitetu Bezrobotnych, a w 1903 dołączył do Tęczowego Kręgu (grupy dyskusyjnej liberałów i socjalistów). W następnym roku znalazł się w gronie osób, które tworzyły British Institute of Social Service. W wyborach powszechnych w 1906 został wybrany na liberalnego posła z Tottenham, a potem ponownie w styczniu i grudniu 1910. Jego sprzeciw wobec poboru w 1916 oraz poparcie dla osób odmawiających służby wojskowej doprowadziły do konfliktu z niektórymi innymi politykami z Partii Liberalnej. Kiedy partia podzieliła się na dwie frakcje w 1918 pozostał w części anty-koalicyjnych liberałów kierowanych przez Herberta Henry’ego Asquitha W 1918 został pokonany w wyborach, startując ponownie z Tottenham, przez konserwatystę koalicyjnego.
W kwietniu 1919 wstąpił do Partii Pracy, ale nie uzyskał poparcia jako kandydat partii z Luton w wyborach powszechnych w 1922. Kolejne wybory powszechne odbyły się w 1923 – został wówczas wybrany na posła Partii Pracy z Południowego Tottenham.