Żołnierz o imieniu Dydym został przyprowadzony przed oblicze sędziego i skazany na śmierć za uniemożliwienie wykonania wyroku sądowego. Wówczas zjawiła się przed sądem i Teodora, która nie chciała stać się przyczyną śmierci swego wybawcy. Dydym pragnął jednak zmyć krwią swoją wcześniejsze grzechy. Zginęli więc oboje najpierw Teodora, a po niej Dydym.
Recepcja Historię Teodory i Dydyma opowiadają Euzebiusz z Cezarei i Ambroży mediolański. Pierwszy umieszcza ją w Aleksandrii, drugi w Antiochii. Legenda jest prawdopodobnie całkowicie fikcyjna i stanowi refleks pogańskich opowieści o heroicznych parach bohaterów. Ambroży porównuje losy Teodory i Dydyma do historii Damona i Pytiasza, co może wskazywać na inspirację tego żywota
W XIII wieku opowieść Ambrożego przytoczył w Złotej legendzie Jakub z Voragine. W XVI wieku historia dwojga męczenników pojawiła się we Włoszech na scenie pod tytułem Sacra Rappresentazione di santa Theodora. Dydym otrzymał w niej imię Euryala. Pierwsze znane wystawienie utworu miało miejsce w 1554 roku. Historia ta zainspirowała Tassa, który w drugiej pieśni Jerozolimy wyzwolonej opowiada losy Sofronii i Olinda, którzy zostają skazani przez króla muzułmańskiego za kradzież ikony, o którą się oboje oskarżają, Sofronia, by ratować lud przed prześladowaniem, Olind z miłości do Sofronii.