Dzioborożec indyjski, toko indyjski (Ocyceros birostris) – gatunek dużego ptaka z rodziny dzioborożców (Bucerotidae). Występuje na subkontynencie indyjskim. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Taksonomia Po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego gatunek ten opisał w 1786 Giovanni Antonio Scopoli, nadając mu nazwę Buceros birostris. Holotyp pochodził z Pondicherry (Wybrzeże Koromandelskie, Indie). Scopoli oparł się na wcześniejszej (1782) publikacji Pierre’a Sonnerata, który opisał tego ptaka pod francuską zwyczajową nazwą Calao de Gingi, a do opisu dołączył rysunek. Obecnie (2025) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza dzioborożca indyjskiego w rodzaju Ocyceros. Uznaje gatunek za monotypowy, podobnie jak autorzy HBW i AviList. Przez niektórych autorów bywał umieszczany w rodzaju Tockus.
Morfologia Długość ciała wynosi około 50–61 cm. Dzioborożce indyjskie są dość nieforemnie zbudowane. Większość upierzenia ma barwę szarobrązową. Wyróżnia się duży zagięty dziób, u nasady opatrzony osobliwym szpiczastym wyrostkiem, u samic mniejszym, u osobników młodocianych – nieobecnym. Ogon długi, stopniowany, czarno-biało zakończony;