Kościół San Zulian (nazwa w języku weneckim; wł. chiesa di San Giuliano Martire, pol. kościół św. Juliana) – rzymskokatolicki kościół w Wenecji w dzielnicy (sestiere) San Marco, dedykowany św. Julianowi. Administracyjnie należy do Patriarchatu Wenecji. Jest kościołem rektorskim w parafii Santissimo Salvatore.
Od strony architektonicznej jest jednym z przykładów architektury renesansowej w Wenecji. Z wystroju jego wnętrza wyróżnia się centralny obraz na suficie, Św. Julian w chwale pędzla Palmy młodszego.
Historia Pierwotny kościół Według tradycji kościół dedykowany świętym Julianowi i Basilissie został założony około 829 roku. Kronika doży Andrei Dandola, napisana w połowie XIV wieku podaje, że został założony w 832 roku. Znajdował się w jednym z ekonomicznie węzłowych i reprezentacyjnych miejsc miasta, zaraz za budynkami, w których mieściły się najwyższe instytucje Republiki Weneckiej i nieopodal bazyliki św. Marka. Udokumentowany został po raz pierwszy dopiero w 1061 roku. Według niektórych źródeł został odbudowany po drugim pożarze w 1105 roku na koszt rodziny Balbi. W połowie XV wieku znajdował prawdopodobnie w złym stanie technicznym.