mały|Teofil Witold Wierzbowski, portret z czasów gimnazjalnych, Pułtusk ok. 1900 Teofil Witold Wierzbowski (ur. 27 kwietnia 1883 r. w Kolnie w dawnym zaborze rosyjskim, zm. 27 maja 1956 r. w Chorzowie) – inżynier, budowniczy kolei brazylijskiej.
Gimnazjum i szkołę techniczną ukończył w 1903 r. w Warszawie. Wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej - Frakcji Rewolucyjnej, był członkiem komitetu strajkowego (groziło mu aresztowanie i zesłanie na Sybir) i z tego powodu musiał przenieść się do Krakowa. Trudne warunki życia w zaborze austriackim (olbrzymie bezrobocie) sprawiły, że w sierpniu 1906 r. dwudziestotrzyletni Wierzbowski podjął decyzję o emigracji. Przez Francję i Hiszpanię dotarł do Lizbony, a stamtąd, w zamian za pracę pomocnika palacza na statku handlowym, bez biletu, popłynął do Kurytyby.
W Brazylii mieszkał przez 17 lat, pracując jako dyplomowany mechanik. Znał języki rosyjski, niemiecki i francuski. Pierwsza praca, jaką znalazł w Kurytybie, to etat robotnika w fabryce maszyn. W ciągu roku nauczył się języka portugalskiego. Znajomość języka urzędowego pozwoliła mu na objęcie nowej posady w Towarzystwie San Paulo-Rio Grande do Sul.