Lata wojny i okres powojenny Pierwsze dni II wojny światowej, niepewność jutra, grozę codzienności oraz tułaczkę uciekinierów opisał Wierzbowski w prowadzonym przez siebie dzienniku. W 1941 r. Wierzbowscy przenieśli się do Lusławic, koło Zakliczyna nad Dunajcem, gdzie po ślubie zamieszkała ich córka w majątku męża Stanisława Łuki. Pod przykrywką prywatnej praktyki lekarskiej Zofia Łuka leczyła rannych partyzantów żołnierzy, a duży murowany dom był punktem kontaktowym Armii Krajowej. W domu Łuków, po ucieczce z więzienia ukrywał się Stanisław Marusarz.
Teofil Wierzbowski już w lutym 1945 r. wrócił do Chorzowa i od 1 marca rozpoczął pracę w kopalni Barbara. Przygotowywał kopalnię do wydobycia, a dzięki znajomości języka rosyjskiego Wierzbowski zapobiegł wywozowi urządzeń kopalnianych do ZSRR. W kopalni Barbara pracował na stanowisku kierownika ruchu powierzchni i sortowni. W październiku 1950 r. otrzymał jednak wypowiedzenie z powodu sprzeciwu wobec fikcyjnego zatrudniania członków zakładowej organizacji partyjnej PZPR w podległej mu sortowni. Sprawa nabrała rozgłosu z powodu „Dyplomu Uznania” za odbudowę i uruchomienie kopalni, który to w pierwszą rocznicę wyzwolenia osobiście wręczył Wierzbowskiemu Aleksander Zawadzki, ówczesny Wojewoda Katowicki. To zadecydowało, że dyrektor naczelny Chorzowskich Zakładów Przemysłu Węglowego przedłużył wypowiedzenie o trzy miesiące.