Stopy cechują pazurki bez rozdwojenia na końcu i z zębopodobnym rozszerzeniem u podstawy.
Od C. chinensis gatunek ten różni się ubarwieniem pokryw oraz wydłużonym siódmym członem czułków. Od C. syriaca odróżniają go haczykowate i silniej zesklerotyzowane żuwki wewnętrzne, barwa głowy, a w przypadku samców także rozdwojony wierzchołek prącia.
Ekologia i występowanie thumb|left|Ślady żerowania Biedronkowate te zasiedlają suche stanowiska graniczące z podmokłymi łąkami, torfowiskami, łęgami i pobrzeżami wód. Zarówno larwy jak i owady dorosłe żerują na różnych trawach, w tym z takich gatunków jak stokłosa miękka, perz właściwy, rajgras wyniosły, kupkówka pospolita czy wiechlina łąkowa. W warunkach laboratoryjnych dawały się też hodować na pszenicy zwyczajnej i jęczmieniu zwyczajnym, ale żadna z tych roślin nie była przez nie preferowana, stąd nie stanowią one zagrożenia gospodarczego w przeciwieństwie do niektórych przedstawicieli pokrewnych rodzajów Epilachna i Henosepilachna. Owady dorosłe są nielatające, toteż mają niską siłę dyspersyjną i występowanie tego gatunku ma często charakter lokalny.