Szatańskie tango (węg. Sátántangó) – pierwsza powieść węgierskiego pisarza László Krasznahorkaia wydana w 1985 r. Ten debiut literacki został nie tylko dostrzeżony przez krytyków, ale też obwołany wydarzeniem literackim, obsypany nagrodami, a w parę lat później sfilmowany. Autor, porównywany często z Kafką i Márquezem, przedstawia w powieści wizję równoczesnego rozpadu świata ludzkiego i świata przyrody, swoisty taniec śmierci.
Fabuła Miejscem akcji jest fikcyjna osada, gdzieś na południowym wschodzie Węgier, w której w skromnych warunkach, wegetuje garstka ludzi. Wokół panuje monumentalny, niemal kosmiczny rozkład, spotęgowany przez nieustannie padający październikowy deszcz. Głównymi bohaterami powieści są praktycznie wszyscy mieszkańcy osady. Poznajemy ich w momencie, kiedy dojrzewają do myśli, aby raz na zawsze porzucić swoją wieś i szukać szczęścia gdzie indziej. Od lat nie opuszcza ich poczucie beznadziejności. Żyją z dnia na dzień, porzuciwszy już wszelką nadzieję na jakąkolwiek odmianę losu. Popadają w choroby, piją, kradną, zdradzają się nawzajem, nawet młode dziewczyny nie widzą nic zdrożnego w sprzedawaniu się za marne grosze. A wszystko po to, aby choć na chwilę oddalić od siebie myśli o otaczającym ich świecie, który – takie odnoszą wrażenie – skazał ich na pogrzebanie za życia.