Opuścił Piotrogród wraz z żoną 1 lipca 1918 r. Początkowo udał się do Nizhołowa na Witebszczyźnie, dokąd dotarł przez Kijów i Mińsk. Jednak już 16 sierpnia w obliczu ofensywy bolszewickiej zmuszony był na zawsze opuścić Rosję. Od października 1918 r. mieszkał w Warszawie, gdzie spędził resztę życia. Był m.in. prezesem Towarzystwa Powrotu na Litwę i Białoruś, Związku Polaków z Kresów Białoruskich, komitetów „Lwów–Wilno” i „Doraźna Pomoc” Wojsku Polskiemu. Przyczynił się też do powstania Pierwszego Polskiego Towarzystwa Kąpieli Morskich w Gdyni–Kamiennej Górze. Był członkiem rzeczywistym Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. Zmarł 28 grudnia w 1944 r. w Otwocku pod Warszawą, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 129-3-8)M.J. Minakowska, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego - strona internetowa [dostęp 16 czerwca 2019].
Ordery i odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (28 kwietnia 1926)M.P. z 1926 r. nr 99, poz. 293 „za zasługi, położone na polu pracy narodowo-społecznej”. Krzyż „Pro Fide et Ecclesia in Russo merito” (Watykan)
Przypisy