Przedstawiciele tych dwóch gatunków różnią się głosem, ponadto sowice północne cechują się bardziej zaostrzonymi końcówkami skrzydeł, stosunkowo krótszym ogonem oraz wyższym stosunkiem długości skrzydła do ogona.
W kariotypie 2n=82.
Podgatunki i zasięg występowania 240px|mały|Sowica ciemnobrzucha często uznawana jest za osobny gatunek IOC wyróżnia następujące podgatunki: N. s. lugubris (Tickell, 1833) – północne i centralne Indie po zachodni Asam i Nepal (nieregularnie, głównie w jego południowej połowie); południowa granica zasięgu nie jest dokładnie znana, pozyskano z Mumbaju (szerokość 19°N) dwa osobniki o wyglądzie pośrednim między N. s. lugubris a N. s. hirsuta, a z okolic Ćennaju (13°N) osobnika o wyglądzie typowym dla N. s. lugubris N. s. burmanica Hume, 1876 – wschodni Assam po południowe Chiny, dalej na południe po północny Półwysep Malajski i Indochiny N. s. hirsuta (Temminck, 1824) – południowe Indie i Sri Lanka N. s. isolata Baker, ECS, 1926 – Kar Nikobar N. s. rexpimenti Abdulali, 1979 – Nikobary (Wielki Nikobar, Kamorta, Trinkat) sowica brunatna, N. s. scutulata (Raffles, 1822) – południowy Półwysep Malajski, wyspy Riau, Sumatra i Bangka N. s. javanensis Stresemann, 1928 – zachodnia Jawa N. s. borneensis (Bonaparte, 1850) – Borneo i północna Natuna N. s.