karmiona jest przez samca. Młode opuszczają gniazdo 24–27 dni po wykluciu.
Pisklęta w pierwszym puchu białawe. Później mają podobne upierzenie jak dorosłe osobniki, jednak na końcówkach piór na głowie można dostrzec pozostałości pisklęcego puchu. Ponadto mają bardziej puszysty spód ciała niż dorosłe, z mniejszą ilością pasków, które są również krótsze i ciemnobrązowe.
Status zagrożenia IUCN uznaje sowicę brunatną za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 2014 roku (stan w 2025); wcześniej nie był klasyfikowany w obecnie uznawanym przez BirdLife International ujęciu taksonomicznym. Sowica ciemnobrzucha klasyfikowana jest osobno, podobnie jak sowica brunatna utrzymuje status LC nieprzerwanie od 2014 roku. BirdLife International w 2021 oceniało trend liczebności populacji sowicy brunatnej jako spadkowy, a sowicy ciemnobrzuchej w 2024 jako stabilny. W 1999 wiadomo było, że sowice brunatne występują w różnym zagęszczeniu – od „częstych” po „nieczęste”, lecz brakowało szacunków liczebności. Choć ptaki te tolerują zmienione przez człowieka środowiska, niewątpliwie ich populacja w skali globalnej maleje. Zagraża im wycinka pierwotnych lasów deszczowych, szczególnie na Sumatrze, Borneo i Jawie.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Puszczykowate Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1822 roku Kategoria:Taksony opisane przez Thomasa Stamforda Rafflesa