Biegnący równolegle do niej bardzo niski korytarzyk po 3 m kończy się namuliskiem.

Od rozwidlenia główny korytarz biegnie nieco w lewo i po 6 m doprowadza do wschodniego otworu. W korytarzu tym znajduje się drugi komin. Można nim wspiąć się w górę na wysokość 3 m, pozostałe 2 m to niedostępna szczelina uchodząca otworem.

Jaskinia powstała w wapieniach jury późnej na kilku szczelinach, które zostały poszerzone w wyniku przepływu wód. Świadczą o tym myte ściany z niewielką ilością grzybków naciekowych i mlekiem wapiennym. Zdarzają się także małe stalaktyty i zwietrzałe polewy kalcytowe, a pod okapem jednego z otworów czarne, epigenetyczne naskorupienia krzemionkowe. Namulisko składa się głównie z wapiennego gruzu zmieszanego z glebą, a w głębszej części korytarza z gliną. Przy otworach wejściowych masa liści i śmieci – głównie potłuczonego szkła. W namulisku występują także kości kręgowców.

Warunki w jaskini w dużym stopniu są uzależnione od warunków zewnętrznych. Stała, duża wilgotność panuje tylko w komorze i jej korytarzyku. Rozproszone światło słoneczne oświetla cały główny ciąg jaskini, komora i biegnący do niej równolegle korytarzyk są ciemne. Występuje przewiew powietrza między otworami.