Wzmianki o wykorzystywaniu widelców w obrzędach religijnych znajdują się w hebrajskiej Biblii w 1 księdze SamuelaZjawiał się sługa kapłana z trójzębnymi widełkami w ręku. – . Podobnie zastosowania znane są ze starożytnej Grecji, gdzie zostały opisane w OdyseiOrszak ofiarę okolał z pięciozębnymi widły (Odyseja, pieśń III, wers 460 przełożył Lucjan Siemieński), w oryginale πεμπώβολα w lp. πεμπώβολον od πέντε '5' i οβολόν ‘rożen’ (p. obol)..
Rozliczne okazy brązowych i srebrnych widelców używanych głównie do przygotowania, rozczłonkowywania i serwowania posiłków zachowały się w muzealnych zbiorach archeologicznych z czasów Imperium Rzymskiego. Choć znany jest także w znaleziskach archeologicznych przykład widelca jako części składanego wielofunkcyjnego narzędzia na kształt dzisiejszych scyzoryków. Rzymskie widelce znane były pod nazwami furcula, fuscina i fuscinula, wszystkie będące zdrobnieniami słowa furca, tj.