W 1919 wrócił do Włocławka, gdzie został profesorem tamtejszego Seminarium Duchownego, wykładając patrologię, teologię dogmatyczną, język niemiecki (umiał go perfekcyjnie) i język grecki. Jednym z jego uczniów był Stefan Wyszyński. Był współzałożycielem Stowarzyszenia Księży Charystów Diecezji Włocławskiej (1919). Oprócz tego był prefektem gimnazjum żeńskiego Aspisówny (1923-1926) oraz Państwowej Szkoły Technicznej (1926-1927). Od 1929 nauczał też w diecezjalnym Niższym Seminarium (Liceum Piusa X). W roku akademickim 1928-1929 dojeżdżał również z wykładami na KUL (historia Kościoła). Publikował w Ateneum Kapłańskim, pracował jako cenzor ksiąg religijnych oraz był członkiem Consilii a vigilantia.
31 sierpnia 1933 wniósł prośbę o przyjęcie do jezuitów (prowincji małopolskiej). W tym czasie przygotowywał swą (nigdy nie zrealizowaną) habilitację, De missione invisibili Spiritus Sancti secundum S. Thomam Aquinatem. 15 kwietnia 1934, po oszacowaniu swoich możliwości, zawiadomił prowincjała jezuitów o rezygnacji z wstąpienia do tego zakonu. Miast tego 16 kwietnia 1934 rozpoczął (jako tercjarz) postulat u franciszkanów w Wieliczce. Śluby czasowe złożył jako brat Aleksander. Wykładał tam teodyceę, apologetykę i dogmatykę. W 1938, po wygaśnięciu ślubów, opuścił franciszkanów i przeniósł się we wrześniu do filipinów w Gostyniu.